تو به من خنديدي
 و نمي دانستي
 من به چه دلهره از باغچه همسايه
 سيب را دزديم
 باغبان از پي من تند دويد
 سيب را دست تو ديد
 غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
 و تو رفتي و هنوز
 سالهاست كه در گوش من آرام آرام
 خش خش گام تو تكرار كنان
 مي دهد آزارم

 و من انديشه كنان غرق اين پندارم
 كه چرا
 خانه كوچك ما سيب نداشت

شهر عشق
روزی بخيال روی تو پرواز خواهم کرد
ودر سلاسل پامير باز خواهم گفت
و چيغ خواهم زد، به دره های که پژواک هديه ء اوست
که گرچه دور زتو ، ولی به تار تار وجودم ترا پرستارم.
توئی که من به تو نام تو همی نازم
به قله های بلندت، به رودهای زلالت، به عشق و خاطره ها زان گلهای لاله تو
و ازميان حوادث عبور خواهی کرد
وآفتاب سربلندی تو در جهان پر مناظره روزی طلوع خواهد کرد
اميد بايد داشت،
برای سبز شدن ميان فاصله ها شهر عشق بايد ساخت
از چار راه حقيقت عبور می کردم
و عشق را ديدم ز گلفروشی ليلام يک سبد گل را
به دامن پسر و دختر زمان می ريخت.
و يک چوپان برای نور حقيقت ز کوه بالا رفت
من از کنار قطار زمان پياده می رفتم
و از تهاجم آن سرعت سريع قطار هنوز حيرانم
و يک نفر پرسيد چرا چقدر تاکی و تنها درين مسير دراز ؟
و من به او گفتم، اميد با ما هست ، اميد بايد داشت
جرگه * بايد کرد و طرح بايد ريخت!
جرگه : کلمه ء پشتو به معنی دورهم هم جمع شدن است

پيچک سبز

خانه ام پنجره ای داشت
پر از پيچک سبز
آسمانم شب بود،
تا ابد بارانی
ساعتم قلبم بود...
منتظر بودم تا
يک نفر در بزند...
چه کسی بود که گفت:
انتظار سبزی پيچک را می شکند
و شکست...
همه چی را خشکاند!
انتظار...
من دلم غم دارد
خانه ای کم دارد
يک نفر پيچک سبزی دارد

نیستی

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی ست

ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشایی است

مرا در اوج می خواهی تماشا کن

 تماشا کن

دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن

 در این دنیا که حتی ابر

نمی گرید به حال من

همه از من گریزانن

 تو هم بگذر

 از این تنها فقط اسمی به جا مانده از انچه بودم و هستم

دلم چون دفتر خالی

 قلم خشکیده در دستم

گره افتاده در كارم به خود کرده گرفتارم به جز در خود فرو رفتن

چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یک به یک رفتن مرا در خود رها کردن

همه خود درد رها کردن

همه خود درد من بودن

 گمان کردن که همدردن شگفتا از عزیزانی که هم اواز من بودن

د به سوی اوج ویرانی

پل پرواز من بودن

کوچولوی آسمونی                           

و بدان :
تو در رگهاي خاطراتم جاري هستي
حتي اگر در ميان بازوانم نباشي

حتي اگر
هيچ شبي
دگر بار
تار گيسويت در تار گيتارم نپيچد.

دلم گرفته
دلم عجيب گرفته
دلم برای هوای آرامش کودکی
برای چارديواری چادر مادر
برای گريه بر زانوی آخرين پناه جهان گرفته
کجايی ای هوای آرامش
که اينک در ازدحام آدمها
مشت کوچکی از حجم
تهی مانده                                                                                                          

خدايا، من اينجا به چه كار آمده ام؟
خسته ام
ويراني تمام قصه من است.
نيمم شك است و نيمم پوسيدگي.
آواره اي بيش نيستم در اين خراب آباد.
كتابم جز دلتنگي، هيچ چيز ديگري به ديگران نياموخته است.

وقتي كه تمام قصه های زندگي برايت عادي مي شوند
وقتي كه زمان گرد تكرار مي گيرد
وقتي كه روزهاي زندگيت همه تبديل به روزمرگي مي شوند
وقتي كه همه چيز و همه كس برايت رنگ عادت مي گيرد
وقتي كه بوم نقاشي ذهنت در زير لايه هاي سربي بي ارزش، رسوب خاطره مي گيرد
وقتي كه چيزي به نام اراده نباشد كه تو را از زير آوار حقارتهاي هميشگي افكارت خلاص كند
وقتي كه طراوت برايت مي ميرد و شاخه زندگيت در آستانه خشكيدن قرار مي گيرد
تنها چيزي كه تو را در جاده زندگي با آبپاشي در دست،
روانه آب دادن به اين شاخه خشكيده مي كند
عشق
و تنها عشق است                                                                                            

 گوشه اي از بهشت در جانم

 باغي از بهار در قلبم

با تو اي سراسر عشق

با تو من چه غم دارم

 چون طراوت شبنم بر برگ گل مريم

چون ترنم چشمه در داغ دلم ،

زمزم توگل هميشه بهارم باش

 عطر كوچه باغ ديارم باش

يك جهان ستاره در شب عشق روشني بخش شام تارم باش

 با تو صد غزل برلب

 با تو يك جهان كوكب

 با تو اي سراسر عشق مرهم نوازشت بر تب

 با تو شوق در دلم لبريز

 با تو عشق بر سرم گل ريز

 با تو اي سراسر عشق

 با تو اي بهانه ي همه چيز

 با تو اي بهارِ پنهانم با تو در بهشت مهمانم با تو اي سراسر عشق با تو من چه كم درام

با تو من چه غم دارم                                                                                                              

 هميشه با تو بوده ام

 به هر كجا كه رفته ام

ز راه هاي بس دراز به سوي تو دويده ام اگر بر آسمان پر ستاره خيره گشته ام

من از ستاره ها نشان زتو گرفته ام اگر به دشت پر شقايقي گذشته ام پي تو گشته ام

اگر ز كوچه باغ ها گذار كرده ام من از نسيم و نسترن خبر ز تو گرفته ام

اگر دريچه اي به باغ گل گشوده ام ز بادها نفس به بوي تو گرفته ام

اگر ز خستگي به گوشه اي نشسته ام به سايه تو بوده ام به زير پلك هاي خسته ام تو بوده اي

اگر به خواب رفته ام تو در برابر نگاه من نشسته اي

چو چشم بر گشوده ام چرا كه عطر تو به خواب ها شنيده ام

به ياد خاطرات تو دلم به سينه ام دريده ام

 به رقص قاصدك ميان باد ها اميد بسته ام و

 اين اميد را رها نكرده ام چرا كه سال هاست در كمين به انتظار تو نشسته ام چنان به بودن تو خو گرفته ام كه از نبودنت

 خيال كن كه سا لهاست مرده ام                                                                        

گاهی دلم چنان ميگيرد که هر لحظه احساس می کنم نفسش بند می ايد.. خدايا.. مرا به خانه ات راه بده..می خواهم تو را به نام کوچکت صدا کنم

اي اهورا مزدا

از توست پاكي و پارسايي

از توست خرد مينوي جهان ساز.

تو به آدمي آزادي گزينش راه دادي

تا راهبر راستين خويش را برگزيند

و از راهبر دروغين سر بتابد.

آنگاه از ميان آن دو

مردمان مي بايد

راهبري راستين براي خويش برگزينند

كه درستكار باشد

و انديشه نيك را بيفزايد

اي مزدا

هرگز راهبري فريبكار

با وانمود به راستي و پاكي

نمي تواند آورنده پيام تو باشد                                                                      

چه بگويم
از اين شب سراشيب/اين گلهای روگردان از آفتاب
دست گيری آيينه های بی چشم رو
قبله سرد/قبيله خاک٫نه خاکستر
ليوان خالی زندگی/ازاين هـ دوچشم
هوش معذب/درددندان عقل
عقلهای کوچکی که عادت به مقامشان ندارند
ومعصيتی که دستهايش شسته نمی شود
چه بگويم؟
از اين عشقهای زخمی
در انتظار دروغی عاشق/نه فروغی فرزانه
ومن
غروبی پر از لالاييها ی شيپوری                                                                                                                           

قلب من و تو را
پيوند جاودانه مهريست درنهان
پيوند جاودانه ما ناگسسته باد
تا آخرين دم از نفس واپسين من
اين عهد بسته باد                                                                                       

زندگي به من آموخت كه چگونه گريه كن
اما گريه به من نياموخت كه چگونه زندگي كنم
تو نيز به من آموختي كه چگونه دوستت بدارم
اما به من نياموختي كه چگونه فراموشت كنمم                                                      

فرياد

و بدان
تو در رگهاي خاطراتم جاري هستي
حتي اگر در ميان بازوانم نباشي
حتي اگر
هيچ شبي
دگر بار
تار گيسويت در تار گيتارم نپيچد.

دلم گرفته

دلم عجيب گرفته
دلم برای هوای آرامش کودکی
برای چارديواری چادر مادر
برای گريه بر زانوی آخرين پناه جهان گرفته
کجايی ای هوای آرامش
که اينک در ازدحام آدمها
مشت کوچکی از حجم
تهی مانده

خدايا، من اينجا به چه كار آمده ام؟
خسته ام
ويراني تمام قصه من است
نيمم شك است و نيمم پوسيدگي
آواره اي بيش نيستم در اين خراب آباد
كتابم جز دلتنگي، هيچ چيز ديگري به ديگران نياموخته است

وقتي كه تمام قصه های زندگي برايت عادي مي شوند
وقتي كه زمان گرد تكرار مي گيرد
وقتي كه روزهاي زندگيت همه تبديل به روزمرگي مي شوند
وقتي كه همه چيز و همه كس برايت رنگ عادت مي گيرد
وقتي كه بوم نقاشي ذهنت در زير لايه هاي سربي بي ارزش، رسوب خاطره مي گيرد
وقتي كه چيزي به نام اراده نباشد كه تو را از زير آوار حقارتهاي هميشگي افكارت خلاص كند
وقتي كه طراوت برايت مي ميرد و شاخه زندگيت در آستانه خشكيدن قرار مي گيرد
تنها چيزي كه تو را در جاده زندگي با آبپاشي در دست،
روانه آب دادن به اين شاخه خشكيده مي كند
عشق
و تنها عشق است

در سراشیبی وحشت تنهایی فقط به تو می اندیشم

مرا از این گرداب فرو رونده برهان

مگذار در تنهایی غریب دستهای یک شاپرک گم شوم

مگذار تنهایی به دنیای من وارد شود

زندانی دنیای غم الوده ام

مرا با اشکهایت روشنی ببخش

شاید بتوانم چشمه نور را پیدا کنم

شاید بتوانم دوباره از اسارت قریبم به سوی تو  باز گردم   

منتظر دیدن من نمان

من بدون تو به سوی تنهایی رفتم  

دنیای من انسوی دریایست که در آن نور است و روشنی

دنیای من تاریک است

من فرزند آسمانم مرا به زمین راه ندادند

تنها نشسته ام و مینگرم به تحرک پوچتان

ای جمع خود ستیز

ای خاکیان دون

من روی قبر کدامینتان نشسته ام

من یه خدا دارم یه خدا که عاشق منه یه خدا که ازروی عشق منو افرید

اشكي كه بي‌صداست
پشتي كه بي‌پناست
دستي كه بسته است
پايي كه خسته است
دل را كه عاشق است
حرفي كه صادق است
شعري كه بي‌بهاست
شرمي كه آشناست
دارايي من است                                   

گناهت را نمي بخشم

نگاهت را نمي خواهم

لبانت را نمي بوسم

گل مسموم عشقت را نمي بويم

دگر افسانه عشق تو را با كس نمي گويم

دگر جادوي چشمانت به جانم بي اثر باشد

دگر آغوش گرمت بهر من مگشاي

كه اين مجنون سرگردان، ز عشقت بي خبر باشد

مرا عشق دگر باشد

احساس

دیشب احساس برای آخرین بار به سراغم آمد

چمدانش را بسته بود

پس از مدتها دوری دیشب تنها برای خدا حافظی

آمده بود و چه زود رفت

حتی مسیر نگاهش میل تلاقی با نگاهم را نداشت

و عشق چندین ماه قبل در یک یلدا شب خاموش

سوار برشهاب به پشت پنجره اتاقم آمد

و در فرصت پژمردن یک گل رفت